İntihar Eden 18 Yaşındaki Genç: Bir Araba, Bir Ev için Ömrümü Harcamak İstemiyorum

Kcoaeli'de 18 yaşındaki Furkan Celep, sosyal medyada bıraktığı notların ardından kayalıklardan atlayarak yaşamına son verdi. Celep'in intiharından hemen önce bıraktığı notlarda, herhangi bir hedefinin olmadığını, içki ya da uyuşturucu etkisi altında olmadığını, çalışmaktan çok yorulduğunu belirttiği, son zamanlarda karakterinde değişiklikler gözlemlediği için çok üzgün olduğu görüldü.

İntihar Eden 18 Yaşındaki Genç: Bir Araba, Bir Ev için Ömrümü Harcamak İstemiyorum

Kcoaeli'de 18 yaşındaki Furkan Celep, sosyal medyada bıraktığı notların ardından kayalıklardan atlayarak yaşamına son verdi. Celep'in intiharından hemen önce bıraktığı notlarda, herhangi bir hedefinin olmadığını, içki ya da uyuşturucu etkisi altında olmadığını, çalışmaktan çok yorulduğunu belirttiği, son zamanlarda karakterinde değişiklikler gözlemlediği için çok üzgün olduğu görüldü.

24 Eylül 2020 Perşembe 14:41
İntihar Eden 18 Yaşındaki Genç: Bir Araba, Bir Ev için Ömrümü Harcamak İstemiyorum

Hayatı boyunca kimseyi incitmek istemediğini, hayvanlara, doğaya karşı her zaman saygılı olduğunu notunda vurgulayan Celep, sosyal medyadaki paylaşımlarından kısa süre sonra Pirireis Mahallesi Yelkenkaya Caddesi'nde kendini uçurumdan aşağı bıraktı. Falezlerin üzerinde ceset görenlerin durumu ihbar etmesiyle olay yerine giden ekipler tarafından çıkarılan cesedin 18 yaşındaki gence ait olduğu görüldü. 

CELEP'İN SOSYAL MEDYADAN PAYLAŞTIĞI NOTLARDA ŞU İFADELER YER ALDI:

Sözlerime başlamadan önce bir içki, uyuşturucu veya bir madde etkisinde olmadıgımı belirtmek istiyorum.Bunalımda veya depresyonda degilim.Bu üzerine haftalarca hatta aylarca düşündügüm ve sonucunda bu karara vardıgım bir durum.Bu zaman diliminde birçok kişiyle dolaylı yoldan konuştum.Durumu bu kadar ciddi ve derinlemesine anlatmak istemedim.Panige kapılmalarını, bu konuya kafa yormalarını, saatlerini vermelerini, psikolojilerini ve yaşantılarını etkilemek istemedim.Olabildigince yumuşattım ve gerektiginde durdum.Kendi içimde kendi sorunumu çözmeye çalıştım.Vardıgım sonuç ise bu.

Hassas kalpli diyebileceginiz insanlardan birisiyim.Şu zamana kadar hep doğru olanı yapmaya çalıştım.Yalan söylememeye, küfür etmemeye ve argo kullanmamaya çalıştım.İnsanları incitmemeye özen gösterdim, onlara sürekli olarak elimden geldigince yardımcı oldum, değerli hissetmelerini sağladım verebildiğim kadar değer verdim.Çokca empati yaptım duygularını hissetmeye, onları anlamaya büyük özen gösterdim.Çok yönlü olabilmek için her kafa yapısına uygun şarkı dinledim, kitap okdum, araştırma yaptım.Herkesin görüşünü degerlendirdim, onlara saygı gösterdim.

Kendimi geliştirmek için spora gittim, yabancı dil ögrenmeye çalıştım.Herkese ve her şeye karşı merhametli oldum. Karıncayı bile ezmemeye özen gösterdim.Evde bir arı veya böcek olsa bile onu öldürmek yerine bardakla alıp özgür bıraktım, yemekten arta kalanları çatıya kuşların aç kalmaması için attım.

Zorbalıktan kaçındım, kimseye bulaşmadım, zorda kalanlara yardım ettim.Paraya ihtiyacı olana para ilgiye ihtiyaçları olana ilgi verdim.Hayvanları sevdim onlara ilgi gösterdim, besledim.Doğayı kirletmemeye çalıştım. uzayı, doğayı, ormanları, gökyüzünü ve hayvanalar için plastiklerimi çöp yerine istifleyip geri dönüşüme bile atmaya çalıştım.Daha iyi bir dünya için elimden geleni yaptım.

Kendi özümü yetenegimi ögrenemedim, bunun için çok ugraştım ve çaba gösterdim.Neyi sevdigimi bilmiyorum, ne olmak istedigimi bilmiyorum, ne okumak istiyorum bunu dahi bilmiyorum.Benim yaşımdaki insanlara aramda uçurum var, her konuda benden daha üstünler.

Zaman geçtikçe kendi kişiligimden ayrılmaya başladıgımı hissediyorum.Gittikçe yalan söylemeye, argo hatta küfür kullanmaya başladım. İnsanlardan uzaklaşmaya onları önemsememeye, doğaya ve hayvanlara zaman ayıramamaya başladım.Kendimi zamanla duygusuz bir insana dönüşüyormuşum gibi hissediyorum.Bunlar bana göre değil ben böyle olmak, hayatımın geri kalanına duygusuz bir insan olarak devam etmek istemiyorum.Sorumluluk almak istemiyorum.Bir araba, bir ev veya herhangi bir şey uğuruna yıllarımı aylarımı harcamak istemiyorum.İş hayatı bana çok yorucu geliyor.Hem içten hem de dıştan yıpranıyorum.Bir şeyler uguruna bunca sorun yaşamak bana mantıklı gelmiyor.Bunun yerine her şeyi arkada bırakıp gitmek, her şeyi kapatmak daha mantıklı geliyor.

Aslında hiçbir şey için yaşamıyorum.Yaşamak için bir nedenim bir amacım yok.İnsanların yoluma sürekli taş koyup beni yoracaklarını biliyorum, bunun için çabalamak istemiyorum.

Burda kalmamı saglayan bir kaç şey vardı.Şarkılar, kitaplar, filmler, doga, gökyüzü (özellikle bulutlar ve gün batımı) ve birkaç tane de dost.Bunlar benim bir süreligine burda kalmamı sagladı, bunun için minnettarım.

Belkide bu kadar derin, bu kadar hassas bir insan olmamalıydım.Keşke tanrı beni böyle yaratmasaydı diyip duruyorum kendime.Birisi en ufak hakaret bile etse buna üzülüyorum.Biraz üzülünce boğazımın yanıyor, sözcükler çıkamıyor bogazımdan.Merak ediyorum neden kimse bana degerli oldugumu hissetirmiyor ? Neden kimse beni sevmiyor ? Milyarlarca insan olmasına ragmen neden kendimi bu dünyada yalnız ve degersiz hissediyorum ? Biraz daha eglenceli, daha yakışıklı, daha çalışkan mı olmam gerek.Hayat bunları istiyor.Benim bunları karşılayacak ne gücüm ne de umudum var.

Daha iyi görünmek için, insanların beni sevmelerini saglamak için kendimi yormak, yıparatmak, ruhumu bedenimi kirletmek istemiyorum.Neden beni böyle sevmiyorlar ki ? Düşüncelerimi, fikirlerimi, deger verdigim her şeyi sırf dış görünüşüm biraz kötü diye kestirip atıyorlar.Bu konuda önemsiyecegim birisini bulmaya çalıştım (deger vermek istedim, deger görmek istedim özel hissetmek istedim) ama her seferinde ters tepti, dostluklar arkadaşlıklar kurmaya çalıştım olmadı.

Çok sevdigim, uguruna her şeyimi verebilecegim iki dostumu bu konuda üzdügüm için özür diliyorum.Benimle geçirdikleri vakitler için, her şeylerini benimle paylaştıkları için, bana karşı nazik ve iyi kalpli oldukları için, benimle yıllarca birlikte oldukları için ve bana kattıkları her şey için çok teşekkür ediyorum.Onlara burdan bir kucak dolusu kalp yolluyorum.

Her şeye rağmen bugünün gelecegini biliyordum, hiçbir zaman yaşlanmayacagımı, düzgün bir hayat yaşamayacagımı biliyordum.Sadece bana bu kadar yakın oldugunu bilmiyordum.

Bu dünya yaşamak için çok kötü bir yer, bunu istemiyorum.Son kez bugüne kadar birisini üzdüysem veya kalbini kırdıysam bunun üzgünüm, özür dilerim.Belki burada bulamadıgım huzuru gökyüzünde bulurum.Huzurlu, mutlu ve umut dolu hayatlar sürmeniz dilegi ile hoşçakalın...

Son Güncelleme: 24.09.2020 15:41
Yorumlar
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Avatar
Kemalettin Arıcı 2020-09-24 15:55:24

İşte bencil ve kötü insanların yok ettiği bir hayat daha...

Avatar
Rümeysa 2020-09-24 15:47:05

Hassas olmak şu dünyada en zor şeylerden birisi hele de böyle bir çağda hassas kalple yaşamak...

Avatar
Deniz 2020-09-24 16:04:24

Bu dünyanın senin gibi iyi insanlara ihtiyacı vardı senin gibiler yok denecek kadar az artık kötü kalanlara şaşırmamak lazım yattığın yer incitmesin güzel insan büyük günahlardan birini işleyerek gittin bu fani dünyadan inşaalah Allah yaptığın iyilikler karşılığında affeder seni güzel yürekli çocuk ...

Avatar
Ismail 2020-09-24 16:20:29

Üzdün bee kardes..

Avatar
Vedat Erdoğan 2020-09-24 16:21:45

Of çok üzüldüm kardeşim ya. Tam bende senini oluyorum bazen. İnancım olmasa bende senin gibi yapardım, beni ayakta tutan Allah'a olan inancım. Keşke aileler inanç konusunda çocuklarını iyi eğitseler :(

Avatar
Poyrazz 2020-09-24 15:47:13

O kadar üzdün ki beni çocuk.. Sıranı savdın, sanırım aynı yoldayız.

Avatar
Muhammed 2020-09-24 15:50:14

Tam benim kafa

Avatar
Hüseyin 2020-09-24 16:03:48

insAllah bizim sonumuzda öyle olmaz